
Podczas ponad czterdziestoletniej pracy w Biurze Urządzania
Lasu i w Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych uczestniczyłem kilkaset razy w
obradach komisji techniczno-gospodarczych, zwoływanych w nadleśnictwach przed
rozpoczęciem taksacji do planu urządzenia lasu (l KTG) oraz po tzw. kameralnym
opracowaniu projektu tego planu (II KTG). Komisji przewodniczy dyrektor
regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych lub jego zastępca, a uczestniczą w niej
wykonawcy projektu planu, nadleśniczy, regionalni specjaliści do spraw
gospodarki leśnej oraz zaproszeni goście, głównie reprezentanci wojewodów,
starostów i wójtów oraz przedstawiciele lokalnych organizacji przyrodniczych.
Niekiedy uczestniczą w obradach przedstawiciele nauki, najczęściej ekolodzy,
biolodzy i leśnicy.
Zgodnie z przyjętym zwyczajem każdy z członków KTG i
zaproszonych gości ma prawo do wyrażenia własnego zdania w referowanych i
kolejno dyskutowanych zagadnieniach gospodarczych. Taka forma konsultacji w
sprawach urządzania lasu sprawia, że często zgłaszane są i dyskutowane
propozycje zmian - niekiedy radykalnych -dotychczasowej gospodarki leśnej, w
tym propozycje całkowitego zaniechania tej gospodarki. Doświadczenie uczy, że
należy uważnie wysłuchać zgłoszonych propozycji, rozważyć argumenty stron, a
następnie przekonać oponentów do najkorzystniejszego rozwiązania.
Co to znaczy najkorzystniejsze rozwiązanie i jak skutecznie
do niego przekonywać?
Mam nadzieję, że odpowiedzi znajdują się w tej książce, stanowiącej
zbiór spostrzeżeń i wniosków z wielu KTG, z konieczności uogólnionych i
prezentowanych w odrębnych tematach - rozdziałach. Niech czytelnik sam osądzi,
czy wolno je nazywać „doskonaleniem gospodarki leśnej".
O tym, że książka ma ukazać się w serii „Poradnik
leśniczego", dowiedziałem się już po jej napisaniu. Nie próbowałem z tego
powodu uzupełniać czy zmieniać gotowej wersji. Przyjąłem, że rok 2002 to rok
przełomu, gdy niektóre dotychczasowe zasady gospodarki leśnej już przestają
obowiązywać, zaś nowe nie zostały jeszcze zatwierdzone i sprawdzone w praktyce.
Wydaje się, że jest to dobry czas na refleksję nad mechanizmami doskonalenia
gospodarki leśnej, w tym doskonalenia odpowiednich zasad, instrukcji i
wytycznych. Chwila refleksji w czasach przełomu potrzebna jest zaś nam
wszystkim, niezależnie od zajmowanego stanowiska.
Za pomoc w redagowaniu książki dziękuję Pani Danucie Bartosz
- dziennikarce zajmującej się tematyką leśną.
Warszawa, czerwiec 2002 r.




Brak opinii o tym produkcie
Dodaj swoją opinię